beni oku:))))

Herşey ilkierdedir aslında... Gülmeden ağlamayı bilirsiniz , isyanı, çığlığı... Anne karnından öyle çıkıverirsiniz... Gülmek sonradır, onu şanslıysanız öğrenirsiniz... Görmeden , algılamayı öğrenirsiniz.İlk dünyaya geldiğinizde normal bir insanın(ki normal insan diye birşey yoktur)%30'u kadarken görme kapasiteniz; annenizin göğüs ucunun kaç cm olduğunu bilecek kadar güçlüdür sezgileriniz. Ya da sesini bilirsiniz, kokusunu... Görmek sonradır... Sonra ilk olarak sevilmeyi bilrsiniz, öpülmeyi, koklanmayı, kucak kucak gezmeyi:) Sevmek tanımakla başlar;büyüdükçe öğrenirsiniz ki burada ''maalesef'' demeden geçemeyeceğim, algılarınız kapalı, tanımadan sevmeyi... Önce sesi tanırsınız, sonra yüzleri.  Daha yürüyemeden sürünmeyi bilirsiniz, yada elleriniz dizleriniz üzerinde emeklemeyi:)Koşmadan önce yürümeyi... Konuşmadan gevelemeyi... Mantık ne bilmezsiniz , öyle bir talihsizliği katmazsınız bünyenize, saçmalarsınız sürekli...Misal ;kafanızı masaya çarpar, onu döversiniz...  Herşey ilklerdedir aslında!!! Min. ilk 6 ay sıvı dışında hiçbirşey girmez bünyenize.... İçersiniz ya da emersiniz; gömmeden emmeyi öğrenirsiniz:)ahhh o içmek ve şerefe'ler sonradan gelir... ve büyüdükçe unutursunuz ilkleri; sizin ilklerinizi... sizin olan , sadece size ait!!! Herşeyi doğru yapmak, yapabiliyor olmak endişeyle ''hata''lar yapmaya başlarsınız. Bazen sürüye kapılır, bazen ardında kalırsınız hırsınızdan... farklı olmak adına... Büyüdükçe yerleşir korkularınız... O ; milyonlarca sperm arasındaki yarışta ''finish'' çizgisine ulaşıp galip gelmiş ''siz''; hayatın anlamını ve ilklerinizi unutup mağlup olmaya başlarsınız çoğu zaman... Ve işte o zaman eğer gerçekten şanslıysanız daha önceden içgüdüsel olarak size katılmamış tek şeyi öğrenirsiniz... Affetmeyi... Kendinizi ya da bir başkasını ; hiç farketmez... Affetmek; devam etmektir!!!!